Pierwsza połowa w Bielsku Białej nie była zła. Sandecja próbowała grać wysoko, doskakiwała pressingiem, potrafiła odebrać piłkę i nie schowała się po objęciu prowadzenia. Sam mecz był otwarty. Rekord miał swoje momenty, Sandecja swoje, a przy odrobinie lepszego rozegrania kilku akcji do przerwy mogło być nawet lepiej niż 1:0.

Prowadzenie było, wyraźnej przewagi w grze nie. Rekord cały czas był w grze, kilka razy zbyt łatwo przedostawał się pod nasze pole karne i było sporo miejsca w okolicach szesnastki.

Po przerwie zrobiło się gorzej: Rekord zaczął częściej grać na połowie Sandecji, wyrównał i to gospodarze przez dłuższe fragmenty wyglądali na zespół, który nadaje ton wydarzeniom. Sandecja odpowiadała, próbowała wychodzić do przodu, po zmianach coś jeszcze drgnęło, ale brakowało momentu, w którym można było powiedzieć: dobra, teraz przejmujemy ten mecz.

Mamrot po spotkaniu sam właściwie potwierdził to, co było widać. Przyznał, że zespół za mocno się cofnął, zgubił organizację w ofensywie i miał problem z utrzymaniem piłki. Nie taki miał być plan na drugą połowę, a to otwiera najciekawszy temat tego meczu.

Bo Mamrot kilka dni wcześniej mówił o tej kadrze naprawdę dobrze. Według niego jakość zawodników jest na dobrym poziomie, treningi są wyrównane, a rywalizacja duża. Mówił nawet o dwóch zawodnikach na każdą pozycję. Skoro więc ta jakość rzeczywiście jest, pytanie brzmi, gdzie ona znika w samych meczach.

Sandecja od początku września gra w kratkę. Pojawia się lepszy występ, za chwilę słabszy. Jest zwycięstwo, ale zamiast rozpędu przychodzi kolejna strata punktów. Są dobre fragmenty spotkań, czasem nawet bardzo dobre, tylko wciąż trudno złożyć z nich pełne 90 minut.

Może właśnie słowo „potencjał" najlepiej opisuje dziś tę drużynę, potencjał, którego na razie nie udaje się wykorzystać. Na papierze nazwisk nie brakuje, rywalizacja podobno jest duża, a Mamrot już w pierwszym meczu mocno pozmieniał skład. Było widać próbę pressingu, większą aktywność i chęć gry wyżej. To nie wyglądało jak zespół, któremu kompletnie nic się nie chce. Tylko że za to wszystko dodatkowych punktów nie dostaniemy.

Najbardziej boli chyba atak. Kolar znowu zszedł z boiska bez gola. Piszczek znowu nie przekonał, i to już nie pierwszy raz w tym sezonie. Do tego coraz mocniej wraca temat Janczukowicza, który kolejny raz nie znalazł się w kadrze meczowej. Jasnej informacji o jego sytuacji nadal nie ma. Nie chodzi o robienie z niego zawodnika, który nagle rozwiąże wszystkie problemy Sandecji, ale skoro drużyna ma problem ze zdobywaniem bramek, trudno nie pytać, co dzieje się z jednym z napastników.

Do tego dochodzi jeszcze sytuacja w polu karnym Rekordu. Można mieć pretensje do sędziego, i Mamrot miał je po meczu bardzo wyraźne, bo była sytuacja, po której rzut karny naprawdę mógł zostać podyktowany. Nie powinno to jednak przykrywać całej reszty: nawet jeśli uznamy, że Sandecja została tam skrzywdzona, nadal zostaje druga połowa, cofnięcie, problem z utrzymaniem piłki i pytanie, dlaczego zespół walczący o awans nie potrafił narzucić swoich warunków Rekordowi przez dłuższy fragment meczu.

Mamrot potrzebuje czasu. Po kilku treningach trudno uczciwie rozliczać go z tego, że Sandecja nie wygląda jeszcze tak, jak sobie wymarzył. Drużyna nie zaczyna jednak sezonu od meczu w Bielsku Białej. To nie Mamrot odpowiada za wszystko, co wydarzyło się wcześniej, za to piłkarze są w większości ci sami, a im dłużej sezon trwa, tym trudniej wszystkie problemy zrzucać na człowieka stojącego przy linii.

Jeżeli ta kadra rzeczywiście ma potencjał, to najwyższy czas zacząć go pokazywać regularnie. Nie przez 20 minut. Nie przez jedną połowę. Nie raz na trzy kolejki. Regularnie.

Jeden remis z Rekordem jeszcze niczego nie przekreśla. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy spojrzymy szerzej: od początku września Sandecja nie potrafi wejść na poziom, który dawałby realne szanse na bezpośredni awans. Po jedenastu meczach Sandecja zmierza w środek tabeli, a czołówka w tym czasie zaczyna powiększać przewagę.

Za tydzień przyjeżdża Zawisza, kolejny mocny rywal i kolejny sprawdzian, nie tylko dla Mamrota, ale przede wszystkim dla zawodników. Nowy trener może jeszcze sporo poprawić, zmienić ustawienie, sposób pressingu, rozegranie i hierarchię w składzie. Ale jeśli rzeczywiście mamy w Nowym Sączu drużynę z dużym potencjałem, to w pewnym momencie ten potencjał musi wreszcie zacząć być widoczny także w tabeli.