Remis z GKS-em zostawia lekki niedosyt, ale trudno traktować go jak rozczarowanie. Sandecja mogła ten mecz wygrać, mogła też przegrać. Obie drużyny miały swoje okazje, obaj bramkarze mieli co robić, a jeden błąd mógł przesądzić o wszystkim. Tyle że z naszej perspektywy ważniejszy od samego wyniku jest sposób, w jaki Sandecja poradziła sobie z jednym z trudniejszych wyjazdów w tej części sezonu.

Drużyna, która potrafi funkcjonować w różnych fazach meczu

GKS miał momenty wyraźnej przewagi i szczególnie na początku potrafił zmusić Sandecję do głębszej obrony. Biało czarni mieli wtedy problem z dokładnym wyjściem spod własnego pola karnego i utrzymaniem piłki po przejęciu. Zbyt często dobrze wykonana praca w defensywie kończyła się po chwili oddaniem piłki rywalowi. Czasami wystarczało jedno niedokładne podanie, żeby GKS błyskawicznie przeniósł akcję pod bramkę Karola Szymkowiaka.

To nie był jednak mecz, w którym Sandecja przez dziewięćdziesiąt minut broniła się przed kolejnymi atakami gospodarzy. Potrafiła przeczekać ich lepsze fragmenty, a później sama coraz częściej przesuwała grę wyżej, szczególnie w drugiej połowie, kiedy po przejęciu piłki biało czarni szybko znajdowali podanie do środka i przenosili akcję w okolice pola karnego GKS-u. Sandecja zaczyna wyglądać jak drużyna, która potrafi funkcjonować w różnych fazach meczu. Kiedy trzeba bronić, potrafi się ustawić i cierpliwie pracować bez piłki, a kiedy pojawia się okazja do wyjścia wyżej, nie ogranicza się do przypadkowego wybicia. Nadal nie wszystko wychodziło, ale sam sposób dochodzenia do sytuacji wyglądał znacznie bardziej świadomie.

Okazje są. Goli wciąż brakuje

Rafał Smalec po spotkaniu mówił nawet, że jego zespół bardziej stracił dwa punkty, niż zdobył jeden. Można spojrzeć na to nieco ostrożniej, bo GKS również miał swoje okazje i bez kilku bardzo dobrych interwencji Szymkowiaka wynik mógł wyglądać inaczej. Trener nie mówił jednak tego bez podstaw. Sandecja miała swoje szanse i kilka razy tylko dobra postawa bramkarza gospodarzy zatrzymywała ją przed zdobyciem bramki.

Właśnie tutaj pozostaje największy problem tego zespołu. Sandecja coraz częściej potrafi stworzyć warunki do ataku, ale zbyt rzadko potrafi zamienić je na konkret. Brakuje dokładności przy ostatnim albo przedostatnim podaniu, czasami decyzja przychodzi zbyt szybko, a innym razem zawodzi samo wykończenie. Smalec również zwrócił na to uwagę, mówiąc po meczu, że ten element na treningach wygląda dobrze, natomiast w spotkaniach wciąż czegoś brakuje.

To ważna różnica względem sytuacji, w której zespół w ogóle nie potrafi stworzyć zagrożenia. W Tychach okazje były. Marcel Płocica dochodził do sytuacji i dobrze pracował z przodu, Maciej Żurawski po wejściu za Adama Brenkusa potrafił zagrozić bramce, a Łukasz Gerstenstein aktywnie włączał się do gry ofensywnej. Problem polegał na tym, że z kilku naprawdę obiecujących akcji nie udało się wyciągnąć gola.

W tym sezonie można polegać na Szymkowiaku

W takim meczu szczególnie docenia się Karola Szymkowiaka. Nie trzeba dorabiać do jego występu wielkich słów, tam, gdzie obrona nie zdążyła naprawić własnego błędu, on po prostu bronił, i to dokładnie wtedy, kiedy GKS był bliżej zdobycia bramki. Decyzja o postawieniu na niego jako podstawowego bramkarza wygląda na coraz lepszą, bo przy zespole, który nadal popełnia zbyt dużo prostych błędów przy wyprowadzaniu piłki, takie interwencje mają jeszcze większe znaczenie.

Kilka występów, które trzeba zapisać na plus

W środku pola ważną rolę odgrywał Dominik Holaň. Przez dużą część meczu był jednym z zawodników, przez których przechodziła początkowa faza akcji. Nie zawsze prowadziło to do efektownego zagrania pod bramkę, ale pozwalało Sandecji utrzymać piłkę i szukać kolejnego rozwiązania. Podobnie na plus trzeba zapisać Gerstensteina, który szukał gry do przodu, włączał się w akcje i nie odpuszczał po stracie. Im dłużej trwało spotkanie, tym jego aktywność była bardziej widoczna. W meczu, w którym Sandecja przez długi czas miała problem z przesunięciem ciężaru gry wyżej, obaj byli potrzebni.

Patryk Kieliś zaczął lepiej niż w poprzednim spotkaniu, był bardziej widoczny i częściej uczestniczył w przejściu z obrony do ataku. Z czasem jego wpływ na mecz malał, więc zmiana nie była zaskoczeniem.

Dobrze poradził sobie Żurawski, który musiał wejść wcześniej, niż zapewne planował sztab. Uraz Brenkusa szybko zmienił układ ofensywy, ale Żurawski nie wszedł tylko po to, żeby wypełnić miejsce. Potrafił zagrozić bramce rywala i pokazał doświadczenie. Nadal bardziej przekonuje jako zawodnik, którego można wykorzystać w trakcie meczu, ale w Tychach udowodnił, że w razie potrzeby potrafi dać zespołowi coś więcej.

Pytanie o stabilność

Najwięcej zastrzeżeń zostawił Kamil Ogorzały. Po dobrym występie tydzień wcześniej tym razem zbyt często wybierał źle. Niedokładne podania, straty przy wyprowadzaniu i proste błędy sprawiały, że kilka razy Sandecja sama napędzała ataki GKS-u. Problemem nie był jeden spektakularny błąd, ale ich liczba i momenty, w których się pojawiały.

Nie ma sensu oceniać zawodnika wyłącznie przez pryzmat jednego słabszego meczu, ale w przypadku Ogorzałego coraz bardziej zastanawia różnica pomiędzy jego najlepszą i najsłabszą wersją. Jeśli Sandecja chce regularnie punktować z zespołami z czołówki, potrzebuje na tej pozycji większej stabilności. Nie może być tak, że przed każdym spotkaniem pozostaje pytanie, którego Ogorzałego tym razem zobaczymy.

Osobną niewiadomą pozostaje Brenkus. Jego zejście już w pierwszej połowie zostawiło po meczu największy znak zapytania, więc na razie pozostaje czekać na konkretną informację o stanie zdrowia najlepszego strzelca zespołu.

Przerwa w dobrym momencie

Po meczu w Tychach można mieć niedosyt, ale jednocześnie trudno nie zauważyć progresu. Sandecja potrafiła się obronić, potrafiła przetrwać lepszy okres rywala, a później sama stworzyła wystarczająco dużo sytuacji, żeby myśleć o zwycięstwie. Nadal brakuje dokładności, wykończenia i większej stabilności w kilku miejscach, ale coraz mniej wygląda to jak drużyna, która dopiero szuka sposobu na siebie. Przerwa przychodzi więc w dobrym momencie: sztab dostaje czas na pracę nad wyjściem z piłką i skutecznością pod bramką rywala, a przy tak ciasnej czołówce właśnie te drobiazgi mogą później zdecydować o kilku punktach.

Remis z GKS-em sam w sobie niczego jeszcze nie przesądza. Pokazał jednak, że Sandecja potrafi wytrzymać mecz z mocnym rywalem i nie ograniczać się przy tym do obrony własnej bramki. Jeden dobry wyjazd jeszcze niczego nie dowodzi, liczyć zacznie się dopiero to, czy taki poziom uda się powtarzać regularnie.