W Stalowej Woli nie mają powodów, żeby oglądać się na Sandecję z kompleksami. Po zmianie trenera Stal wygrała trzy z czterech spotkań. Mariusz Arczewski przejął drużynę rozbitą po porażce 0:5 z Podhalem i w krótkim czasie doprowadził do wyraźnej poprawy wyników. Można oczywiście wskazywać, że Resovia czy rezerwy Śląska nie należą do ligowej czołówki. Co jednak powiedzieć o zwycięstwie w Łęcznej? Stal pojechała do trzeciej drużyny ligi, przegrywała do przerwy, a mimo to potrafiła odwrócić wynik. W pięciu domowych spotkaniach Stal zdobyła trzynaście bramek. Jej ofensywę napędzają przede wszystkim Jakub Jeleń i Maksymilian Hebel, którzy w całym sezonie strzelili odpowiednio siedem i sześć goli. Defensywa pozostaje jednak problemem. Stal przegrała w Pruszkowie 2:4, a 24 stracone gole w dwunastu kolejkach trudno zignorować.

A co możemy dziś powiedzieć o Sandecji? Że ma charakter? Zgoda. Że potrafi walczyć do końca? Pokazała to z Zawiszą. Tylko czy naprawdę właśnie tego powinniśmy szukać jako największego pozytywu u zespołu, którego celem jest awans? Weźmy wszystkie spotkania rozegrane od 1 września, począwszy od pucharowej porażki z Polonią Środa Wielkopolska. Razem z przegranym 2:4 sparingiem z Podhalem daje nam to osiem meczów. Sandecja wygrała dwa razy, dwa spotkania zremisowała i cztery przegrała. Piętnaście zdobytych bramek i osiemnaście straconych. Sześć z tych ośmiu meczów, wliczając sparing, Sandecja rozegrała jeszcze za Rafała Smalca, więc to obraz drużyny, którą zastał Mamrot. Oczywiście sparing rządzi się własnymi prawami i nie można stawiać go na równi z ligą. Same liczby też nie są dowodem na wszystko, ale pasują do tego, co od tygodni oglądamy na boisku. Nawet zwycięstwo ze Śląskiem II, przy prowadzeniu 4:0, zakończyło się niepotrzebnymi nerwami. Z Zawiszą dostaliśmy spektakularną końcówkę, która uratowała wynik i nastroje. Ale dobre kilkanaście minut nie powinno wymazywać z pamięci tego, co oglądaliśmy wcześniej. Jeżeli przez większość spotkania drużyna nie potrafi narzucić przeciwnikowi swoich warunków, trudno mówić o przełamaniu tylko dlatego, że w końcówce wpadły trzy bramki.

Najbardziej martwi jednak to, że pod wodzą Ireneusza Mamrota na razie trudno dostrzec poprawę w grze. Po meczu z Rekordem można było oczekiwać pierwszych zmian w sposobie gry. Nikt nie liczył na rewolucję po kilkunastu dniach pracy, ale pewne podstawy powinny być widoczne: lepsza organizacja, większa odpowiedzialność za piłkę, pomysł na rozegranie akcji i reakcja na to, co proponuje przeciwnik. Tymczasem przez pierwsze 60, może nawet 70 minut spotkania z Zawiszą nie tylko trudno było zauważyć wyraźny postęp, ale momentami wyglądało to gorzej niż w Bielsku-Białej. Gra była szarpana, przeciwnik zbyt łatwo przejmował inicjatywę, a Sandecja częściej reagowała na wydarzenia niż sama je kreowała. Mamrot po spotkaniu mówił o lepszej organizacji gry w porównaniu z Rekordem. Być może z perspektywy ławki dostrzega elementy, których kibic nie widzi. Ale z trybun trudno było odnieść takie wrażenie. Trenerowi należy oddać skuteczne zmiany, szczególnie wejście Filipa Piszczka. Jednocześnie trudno nie zapytać, dlaczego dopiero ratowanie wyniku wymusiło na drużynie tak zdecydowaną reakcję.

Po zwycięstwie z Zawiszą wokół Sandecji zrobiło się znacznie bardziej optymistycznie. I można to zrozumieć. Tysiące kibiców, świetna atmosfera, siedem bramek, zwycięstwo w doliczonym czasie i czwarte miejsce w tabeli. Po takim meczu łatwo o to, żeby emocje przykryły pytania o grę. Z perspektywy trybun trudno jednak zachwycać się drużyną, która przez większość meczu nie potrafi znaleźć sposobu na przeciwnika, a efektowna końcówka nie odpowie na pytanie, jak Sandecja poradzi sobie w Stalowej Woli, jeśli ponownie będzie musiała gonić wynik. Kibice nie wymagają dziewięćdziesięciu minut dominacji ani widowiskowej gry w każdym spotkaniu. Chcą jednak widzieć zespół, który wie, co zamierza zrobić z piłką, potrafi wyjść spod nacisku i nie traci głowy po pierwszym niepowodzeniu. Tym bardziej że mówimy o kadrze budowanej z myślą o walce o awans, a nie o spokojnym utrzymaniu w drugiej lidze. Właśnie dlatego kolejne tłumaczenia o potrzebie czasu, choć częściowo uzasadnione, nie mogą zastępować odpowiedzi na pytania o jakość obecnej gry.

I tutaj dochodzimy do najbliższego meczu. Stal nie jest drużyną nie do pokonania. Jej defensywa pozostawia sporo miejsca do wykorzystania, a poprawa wyników nie oznacza, że nagle stała się ligowym potentatem. Potrafi jednak zdobywać bramki bez długiego utrzymywania się przy piłce. W Łęcznej wystarczyły strzał Hebla sprzed pola karnego i dobrze rozegrany stały fragment gry. Gospodarze potrafią walczyć o drugie piłki po dośrodkowaniach, ale sami miewają problemy z utrzymaniem koncentracji w obronie. W swoim ligowym meczu ze Śląskiem II Stal prowadziła 3:1, by w końcówce pozwolić rywalowi złapać kontakt. Sandecja powinna umieć takie słabości wykorzystać. Ale w sześciu dotychczasowych ligowych wyjazdach sądeczanie strzelili zaledwie sześć goli, z czego połowę ostatniej w tabeli Resovii. Trudno więc zakładać, że w Stalowej Woli wystarczy przeczekać trudniejsze momenty i liczyć na indywidualny błysk. Gospodarze mają argumenty, żeby wykorzystać błędy, które Sandecja popełniała zarówno z Rekordem, jak i z Zawiszą. Jeżeli goście ponownie oddadzą inicjatywę i zaczną szukać rozwiązań dopiero pod presją niekorzystnego wyniku, mogą nie dostać kolejnej szansy na spektakularny powrót.

Nikt rozsądny nie będzie rozliczał Ireneusza Mamrota z całego sezonu po dwóch spotkaniach. Większość problemów tej drużyny istniała przecież przed jego przyjściem. Ale wraz z kolejnymi meczami rosną oczekiwania, że zobaczymy coś więcej niż inne nazwiska w składzie i skuteczne zmiany w końcówce. Stal ma za sobą dobrą serię, w tym cenne zwycięstwo w Łęcznej. W Sandecji wciąż czekamy na wyraźne oznaki poprawy jakości gry. Na razie wystarczyłoby poczucie, że drużyna ma plan, realizuje go i potrafi dostosować do tego, co dzieje się na boisku. Po Zawiszy zostaliśmy z trzema punktami i ogromnymi emocjami. Przed Stalą pozostajemy z pytaniami o sposób gry.