Zawisza od początku sprawiał wrażenie drużyny lepiej zorganizowanej, choć trudno powiedzieć, żeby prezentował futbol na szczególnie wysokim poziomie. Sandecja miała problemy z narzuceniem własnego sposobu gry, popełniała proste błędy i zbyt często oddawała piłkę w sytuacjach, które nie wymagały podejmowania wielkiego ryzyka. Nie brakowało również okazji, by spotkanie potoczyło się inaczej. Marko Kolar już przy stanie 0:0 mógł wykorzystać błąd rywala i dać gospodarzom prowadzenie, lecz zmarnował doskonałą sytuację. Był to jeden z tych momentów, po których szczególnie trudno zaakceptować późniejszą bezradność w ofensywie. Sączersi mieli możliwości, ale nie potrafili zamieniać ich w regularne zagrożenie pod bramką przeciwnika.

Problem Sandecji nie sprowadza się wyłącznie do braku pomysłu na grę. Równie niepokojące jest to, jak często zawodnicy sami rezygnują z dobrych rozwiązań, które pojawiają się w trakcie akcji. W jednej z sytuacji Adam Brenkus otrzymał piłkę, mając przed sobą przestrzeń, a z lewej strony obiegał go partner. Podanie w jego kierunku mogło otworzyć drogę do groźnego wejścia w pole karne, jednak Brenkus zdecydował się sam prowadzić futbolówkę i ostatecznie ją stracił. W takich momentach Sandecja nie tyle przegrywa z dobrze ustawioną obroną, ile sama pozbawia się możliwości jej zaskoczenia.

Z biegiem pierwszej połowy na trybunach rosło niezadowolenie, a bramka stracona w doliczonym czasie, który z powodu zadymienia stadionu trwał aż dwanaście minut, tylko je spotęgowała. Zawisza objął prowadzenie po rzucie rożnym, lecz wcześniej Sandecja ponownie miała problemy z odpowiedzialnym rozegraniem piłki na własnej połowie. Nie była to sytuacja oderwana od wcześniejszego obrazu spotkania, lecz kolejny przykład tego, jak łatwo Sączersi potrafili komplikować sobie grę. Kibice coraz głośniej domagali się zdecydowanej reakcji, a schodzących do szatni zawodników żegnały gwizdy. Trudno było je uznać za przesadę, skoro drużyna aspirująca do awansu nie potrafiła przekonująco zaprezentować się przed własną publicznością.

Trzy zmiany w przerwie, problemy pozostały

Ireneusz Mamrot zareagował zdecydowanie, dokonując trzech zmian już w przerwie. Sam ten ruch pokazał, że również szkoleniowiec nie był zadowolony z postawy zespołu, ale nie przyniósł natychmiastowej odmiany. Sandecja nadal miała problemy z płynnością rozegrania i odpowiednim wykorzystywaniem przestrzeni. Nawet zdobycie wyrównującej bramki przez Kolara nie oznaczało, że Sączersi przejęli pełną kontrolę nad wydarzeniami. Chorwat zasłużył na pochwałę za skuteczne uderzenie i przełamanie strzeleckie, jednak jego występ pozostawił też sporo znaków zapytania. Brakowało dynamicznych prób uwalniania się spod opieki obrońców i zdecydowanych ruchów w kierunku bramki, które ułatwiałyby partnerom zagranie prostopadłej piłki.

Jeszcze bardziej wymowna była jedna z sytuacji w środkowej strefie boiska, kiedy Kolar otrzymał futbolówkę, a kilku jego kolegów ruszyło do przodu. Pojawiła się szansa na szybki atak, zanim Zawisza zdąży odbudować ustawienie defensywne. Zamiast zdecydowanie odwrócić się w kierunku bramki rywala i przyspieszyć akcję, napastnik wykonał szeroki nawrót z piłką w stronę własnej połowy. Kiedy ponownie ruszył do przodu, bydgoszczanie byli już niemal kompletnie ustawieni w obronie. Sandecja straciła element zaskoczenia i musiała zaczynać budowanie ataku od nowa. Takich sytuacji nie widać w statystykach, a mówią sporo o jakości decyzji podejmowanych na boisku.

Zawisza ponownie objął prowadzenie, a wraz z bramką na 1:2 wróciła nerwowa atmosfera na trybunach. Kibice znów ostro zareagowali, dając zawodnikom wyraźnie do zrozumienia, że ich cierpliwość jest na wyczerpaniu. Po gwizdach w przerwie i kolejnej fali niezadowolenia piłkarze mogli mieć świadomość, że jeśli nie odmienią losów spotkania, po końcowym gwizdku zostaną bezlitośnie rozliczeni przez własne trybuny. Sandecja potrafiła odpowiedzieć trafieniem na 2:2, lecz niemal natychmiast pozwoliła rywalowi znów wyjść na prowadzenie. Drużyna, która właśnie odrobiła straty i mogła wykorzystać odzyskaną energię, po chwili znów znalazła się pod ścianą. Nie chodzi wyłącznie o jeden błąd czy pojedynczego zawodnika, ale o organizację całego zespołu w momencie, gdy trzeba zachować koncentrację i właściwe ustawienie. Trzy stracone bramki przed własną publicznością trudno zignorować tylko dlatego, że ostatecznie udało się zdobyć cztery.

Zmiennicy dali zwycięstwo, kibice doczekali się odpowiedzi

W decydującej fazie spotkania Sandecja pokazała jednak coś, czego wcześniej bardzo brakowało: skuteczność połączoną z determinacją. Filip Piszczek dwukrotnie dobrze odnalazł się w polu karnym i zdobył bramki głową, udowadniając, że potrafi dać drużynie znacznie więcej niż samo zaangażowanie. Jego wcześniejsze występy mogły budzić zastrzeżenia, lecz w niedzielę zasłużył na wyraźne uznanie. Do zwycięstwa przyczynił się też Łukasz Gerstenstein, dośrodkowując z rzutu rożnego przy decydującej bramce Pleśnierowicza w doliczonym czasie. W jednej chwili napięcie, które przez większą część spotkania towarzyszyło kibicom, zamieniło się w eksplozję radości. Trybuny, które wcześniej tak stanowczo domagały się lepszej gry, mogły wreszcie świętować razem z zespołem. Ich doping, frustracja i późniejsza euforia były nieodłączną częścią niedzielnego widowiska.

W tym miejscu trzeba oddać Mamrotowi to, na co zasłużył. Jego zmiennicy mieli konkretny udział w końcowym rezultacie, a decyzje personalne pomogły Sandecji zdobyć trzy punkty. Nie oznacza to jednak, że można już mówić o pozytywnym przełomie w sposobie gry. Pierwsza połowa przeciwko Zawiszy sprawiała wręcz wrażenie kroku wstecz względem wcześniejszego spotkania z Rekordem Bielsko-Biała. To oczywiście dopiero początek pracy nowego trenera, który odziedziczył drużynę z problemami widocznymi już wcześniej. Mimo to trudno wskazać obecnie element, który wyraźnie poprawił się po zmianie szkoleniowca. Na ostateczne oceny jest za wcześnie, ale samo zwycięstwo 4:3 nie powinno zamykać dyskusji o grze zespołu.

W decydującej fazie spotkania Sandecja pokazała jednak coś, czego wcześniej bardzo brakowało: skuteczność połączoną z determinacją. Filip Piszczek dwukrotnie dobrze odnalazł się w polu karnym i zdobył bramki głową, udowadniając, że potrafi dać drużynie znacznie więcej niż samo zaangażowanie. Jego wcześniejsze występy mogły budzić zastrzeżenia, lecz w niedzielę zasłużył na wyraźne uznanie. Do zwycięstwa przyczynił się też Łukasz Gerstenstein, dośrodkowując z rzutu rożnego przy decydującej bramce Pleśnierowicza w doliczonym czasie. W jednej chwili napięcie, które przez większą część spotkania towarzyszyło kibicom, zamieniło się w eksplozję radości. Trybuny, które wcześniej tak stanowczo domagały się lepszej gry, mogły wreszcie świętować razem z zespołem. Ich doping, frustracja i późniejsza euforia były nieodłączną częścią niedzielnego widowiska.

W tym miejscu trzeba oddać Mamrotowi to, na co zasłużył. Jego zmiennicy mieli konkretny udział w końcowym rezultacie, a decyzje personalne pomogły Sandecji zdobyć trzy punkty. Nie oznacza to jednak, że można już mówić o pozytywnym przełomie w sposobie gry. Pierwsza połowa przeciwko Zawiszy sprawiała wręcz wrażenie kroku wstecz względem wcześniejszego spotkania z Rekordem Bielsko-Biała. To oczywiście dopiero początek pracy nowego trenera, który odziedziczył drużynę z problemami widocznymi już wcześniej. Mimo to trudno wskazać obecnie element, który wyraźnie poprawił się po zmianie szkoleniowca. Na ostateczne oceny jest za wcześnie, ale samo zwycięstwo 4:3 nie powinno zamykać dyskusji o grze zespołu.

Trzy punkty nie rozwiały wątpliwości

Sandecja awansowała na czwarte miejsce w tabeli i po dwunastu kolejkach ma 19 punktów. Wygląda to obiecująco, dopóki nie spojrzymy na różnice pomiędzy zespołami. Najbliższy rywal, Stal Stalowa Wola, zajmuje trzynastą pozycję i ma tylko trzy punkty mniej od Sączersów. Jest więc w strefie baraży o utrzymanie, choć dystans do Sandecji wynosi tylko jedno zwycięstwo. Do tego Stal przystąpi do spotkania po wyjazdowej wygranej 2:1 z Górnikiem Łęczna. Wyjazd do Stalowej Woli może okazać się kolejnym sprawdzianem tego, czy Sandecja potrafi przełożyć zdobyte punkty na bardziej przekonującą i stabilną grę. W tak wyrównanej lidze jedno emocjonujące zwycięstwo nie daje jeszcze szczególnego komfortu.

Warto też wrócić do nastrojów po ostatnim gwizdku, bo nie były one wyłącznie euforyczne. Na stadionie zapanowała ogromna radość, ale wśród wychodzących kibiców dało się usłyszeć sporo krytycznych uwag pod adresem gry Sandecji. To dobrze oddaje charakter niedzielnego spotkania: z jednej strony uznanie dla walki do końca, skuteczności i odwrócenia wyniku, z drugiej pamięć o wcześniejszych błędach i momentach bezradności. Po meczu hasła z trybun nabrały dodatkowego wymiaru. „Na sądeckim rejonie nie jest kolorowo” dobrze współgrało z frustracją, której kibice doświadczali przez długie fragmenty spotkania, a „Na sądeckim rejonie bywa kolorowo” z obrazem trybun świętujących zwycięstwo wyrwane w ostatnich minutach. Sandecja dała kibicom emocje i trzy cenne punkty, ale zostawiła też pytanie, czy podobne rezultaty potrafi osiągać dzięki jakości i konsekwencji, a nie dopiero wtedy, gdy mecz wymyka się spod kontroli. Teraz wypadałoby zadbać o to, żeby kolejne zwycięstwa nie wymagały aż tak dramatycznych zwrotów akcji.