Na papierze wygląda to poważnie. Jagiellonia Białystok, Arka Gdynia, ŁKS Łódź, Górnik Łęczna, Miedź Legnica czy ostatnio Stal Mielec. Do tego wicemistrzostwo Polski z Jagiellonią, finał Pucharu Polski i duże doświadczenie na dwóch najwyższych poziomach rozgrywkowych. Jak na II ligę, CV zdecydowanie wykracza ponad przeciętną.

Tyle że po pierwszym wrażeniu warto spojrzeć na ten wybór spokojniej. Nazwisko Mamrota nadal dobrze brzmi, ale jego zatrudnienie nie jest ruchem, po którym można automatycznie zakładać, że Sandecja właśnie weszła poziom wyżej. Ostatnie lata jego kariery dają argumenty zarówno tym, którzy widzą w tym ruchu szansę, jak i tym, którzy wolą zachować większy dystans.

Po Jagiellonii już bez podobnego rozpędu

Najmocniejszym punktem jego trenerskiego CV pozostaje pierwsza Jagiellonia. W sezonie 2017/18 zespół Mamrota został wicemistrzem Polski, a rok później dotarł do finału Pucharu Polski. Wcześniej była wieloletnia praca w Chrobrym Głogów, którego prowadził ponad dwieście razy i z którym przeszedł drogę z niższych lig aż na zaplecze Ekstraklasy.

Później nie było już podobnego osiągnięcia, ale nie oznacza to, że kolejne lata były pasmem niepowodzeń. Najlepiej broni się Miedź Legnica, gdzie Mamrot przez większość pracy osiągał bardzo solidne wyniki. W 31 ligowych spotkaniach wygrał 16 razy, osiem razy remisował i poniósł siedem porażek, co dawało średnią około 1,8 punktu na mecz. Dopiero słabszy początek 2025 roku zakończył tę współpracę.

Więcej znaków zapytania zostawiła ostatnia Stal Mielec. Mamrot objął drużynę znajdującą się w trudnej sytuacji i ostatecznie osiągnął podstawowy cel, czyli utrzymanie. Jednocześnie zespół zdobywał pod jego wodzą około 1,1 punktu na spotkanie, a na pierwsze ligowe zwycięstwo czekał od jesieni aż do marca.

To właśnie ostatnia praca daje najwięcej powodów do ostrożności. Nie jest więc prawdą, że Sandecja zatrudniła trenera po serii spektakularnych niepowodzeń, bo przeczy temu chociażby okres w Miedzi. Równie trudno jednak przedstawiać Mamrota jako szkoleniowca trafiającego do Nowego Sącza na fali ostatnich sukcesów. Największe osiągnięcia ma za sobą, a ostatnie lata były już znacznie bardziej nierówne.

Nazwisko większe niż ostatnie wyniki

Mamrot ma 55 lat i doświadczenie, którego na tym poziomie trudno nie zauważyć. Prowadził drużynę walczącą o mistrzostwo Polski, pracował pod dużą presją i zna realia zarówno Ekstraklasy, jak i jej zaplecza. Sandecja nie zatrudnia więc człowieka uczącego się zawodu ani trenera, którego dopiero trzeba sprawdzać na poważnym poziomie.

Jednocześnie samo doświadczenie nie może przysłonić ostatnich wyników. W piłce łatwo patrzeć na trenera przez pryzmat jego najlepszego okresu, a w przypadku Mamrota naturalnie wraca Jagiellonia. Od tamtej drużyny minęło jednak już kilka lat, a późniejsze kluby pokazywały różne oblicza jego pracy.

Dlatego ten ruch bardziej ciekawi, niż przekonuje. Sandecja sięgnęła po trenera z dużym nazwiskiem jak na II ligę, ale też po szkoleniowca, który sam ma coś do udowodnienia. Miedź pokazała, że nadal potrafi prowadzić zespół punktujący na wysokim poziomie. Stal przypomniała natomiast, że sama przeszłość i doświadczenie nie wystarczą, żeby szybko odwrócić sytuację drużyny.

Jak chce grać Mamrot

W wypowiedziach Mamrota z poprzednich klubów regularnie powtarzały się podobne elementy. Chciał, żeby jego zespoły potrafiły prowadzić grę, utrzymywały odpowiednie odległości między formacjami i aktywnie reagowały po stracie piłki. Zwracał uwagę na pressing, ustawienie zawodników bez piłki oraz sposób budowania ataku.

Najczęściej przypisuje mu się ustawienie 4-2-3-1, ale sama formacja nie mówi wiele. Znacznie ważniejsze będzie to, czy w Sandecji uda mu się wprowadzić więcej porządku i sprawić, że zespół zacznie funkcjonować według czytelniejszych zasad.

W ostatnich tygodniach problemem nie był przecież wyłącznie wynik. Brakowało płynności w rozegraniu, odpowiedniego tempa akcji i regularności. Zbyt często trudno było dostrzec, jaki właściwie jest plan na kolejne fazy ataku. Tutaj doświadczenie Mamrota może mieć znaczenie. Powinien potrafić szybciej uporządkować zachowania zespołu, poprawić reakcję po stracie i dać zawodnikom więcej gotowych rozwiązań.

Tylko nawet najlepsza organizacja ma swoje granice. Trener może poprawić strukturę, ustawienie i sposób poruszania się drużyny, ale nie zmieni z dnia na dzień jakości wykonania. Trudno więc dziś zakładać, że sama zmiana na ławce wystarczy, żeby Sandecja nagle zaczęła wyglądać jak zespół gotowy do marszu po awans.

Bez wiary w cud

Najciekawsze będzie nie to, jak Sandecja zareaguje w pierwszym meczu po zmianie trenera, tylko co zobaczymy po kilku tygodniach pracy Mamrota. Czy drużyna rzeczywiście zacznie wyglądać wyraźnie lepiej, czy poprawa ograniczy się do kilku korekt, a później znowu wrócą problemy, które oglądaliśmy wcześniej.

Jeżeli różnica będzie duża, inaczej trzeba będzie spojrzeć na końcówkę pracy Rafała Smalca. Nie dlatego, że nagle wszystko, co nie funkcjonowało, należało zapisać na jego konto. Po prostu ten sam zespół pod innym trenerem zacznie pokazywać znacznie więcej, a to zawsze jest mocny argument.

Możliwy jest jednak również drugi scenariusz. Mamrot poprawi ustawienie, zespół będzie lepiej zorganizowany i być może zacznie punktować regularniej, ale w kluczowych momentach nadal będą wychodziły te same ograniczenia. Wtedy coraz trudniej będzie utrzymywać, że głównym problemem tej Sandecji był człowiek stojący przy linii.

Ten dystans do zmiany bierze się właśnie stąd, a nie z przekonania, że Mamrot jest słabym trenerem, bo jego kariera nie daje podstaw do tak prostego wniosku. Bardziej z tego, co widzieliśmy przez ostatnie tygodnie na boisku. Zmiana szkoleniowca może wiele poprawić, ale nie ma powodu udawać, że wraz z odejściem Smalca wszystkie wcześniejsze problemy nagle przestały istnieć.

Na dziś nazwisko Mamrota daje więcej powodów do zainteresowania niż do zachwytu. W Sandecji nie potrzeba już kolejnych obietnic ani wielkich zapowiedzi. Potrzeba drużyny, która na boisku zacznie wyglądać tak, jak powinna wyglądać drużyna myśląca o awansie.

Mamrot ma doświadczenie, żeby coś w niej zmienić. Teraz zobaczymy, jak duża ta zmiana rzeczywiście będzie. Jeżeli za kilka tygodni zobaczymy zupełnie inną Sandecję, odpowiedź będzie dość czytelna. Jeżeli mimo nowego trenera nadal będziemy oglądać podobne problemy, wróci pytanie, które pojawiało się już wcześniej i którego sama zmiana na ławce nie może przykryć: ile tak naprawdę jakości jest w tej kadrze.