Cel został określony jasno. Sandecja ma walczyć o I ligę. Przy takim założeniu samo trzymanie się czołówki tabeli nie powinno wystarczać do dobrego samopoczucia. Drużyna z ambicjami awansu musi mieć coś, czym regularnie przewyższa przeciwników: więcej jakości, lepszą organizację, większą intensywność, zawodników potrafiących rozstrzygać mecze albo wypracowany sposób gry, dzięki któremu rywal wie, czego się spodziewać, ale i tak nie potrafi tego zatrzymać. W Sandecji trudno dziś wskazać taki element.

Mecz z Lechią był pod tym względem wyjątkowo niewygodnym sprawdzianem. Nie dlatego, że goście zagrali futbol z innej planety. Właśnie odwrotnie. Zagrali rozsądnie, znaleźli słabe punkty Sandecji, wykorzystali je i nie potrzebowali do tego szczególnych cudów. To wystarczyło.

Statystyki mogą nawet dawać pozory przewagi gospodarzy. 55 procent posiadania piłki, dziesięć strzałów przy sześciu Lechii, pięć celnych przy czterech gości. Tyle że liczby bez kontekstu niewiele znaczą. Sandecja potrafiła mieć piłkę, ale zdecydowanie gorzej radziła sobie z odpowiedzią na najważniejsze pytanie: co zrobić z nią pod bramką przeciwnika?

Tu zaczyna się problem, którego nie da się przykryć samym ustawieniem czy tabelą. Niedokładne dośrodkowania, słabe przygotowanie do strzału, problemy z pierwszym kontaktem z piłką, brak swobody w sytuacjach, w których zawodnik ofensywny powinien dać drużynie przewagę. Momentami wystarczyło zobaczyć, jak ktoś nabiega na piłkę przed polem karnym, żeby na trybunie spodziewać się uderzenia wysoko nad bramką. Niestety zbyt często właśnie tak to wyglądało.

Filip Piszczek był jednym z najbardziej widocznych przykładów, ale sprowadzenie problemu do jednego nazwiska byłoby wygodne i niesprawiedliwe. Jeżeli napastnik ma trudność z przyjęciem piłki i szybkim odwróceniem się w strefie, w której powinien stanowić zagrożenie, to oczywiście można pytać o jego poziom. Jeżeli podobny brak jakości w ostatniej fazie akcji widać jednak w całym zespole, pytanie musi być szersze, a prowadzi ono wprost do Rafała Smalca.

Najprościej byłoby napisać, że trener za dużo rotuje i ciągle eksperymentuje. Tyle że być może przyczyna leży gdzie indziej. Może Smalec nie zmienia składu dlatego, że lubi szukać nowych rozwiązań, tylko dlatego, że sam nie widzi obecnie jedenastki, której może zaufać. Jeśli jeden zawodnik nie daje jakości, próbuje kolejnego. Jeśli kolejny również nie przekonuje, pojawia się następny.

To nie zwalnia trenera z odpowiedzialności. Wręcz przeciwnie. Po pewnym czasie trzeba oczekiwać, że drużyna będzie miała swój kręgosłup, sposób grania i podstawowy zestaw zawodników, którzy wiedzą, czego wymaga się od nich na boisku. Sandecja nadal zbyt często wygląda jak zespół szukający odpowiedzi, choć sezon trwa już wystarczająco długo, żeby część z nich znać.

Tylko że Smalec również nie przyjmie piłki za napastnika, nie dośrodkuje za skrzydłowego i nie trafi w bramkę za pomocnika. Jeśli zawodnicy mają problemy z podstawowymi elementami gry na trzecim poziomie rozgrywkowym, trzeba pytać nie tylko o szkoleniowca, ale również o poziom kadry. I robi się przy tym naprawdę niewygodnie: czy letnie transfery dały Sandecji jakość potrzebną do walki o awans, czy część bardziej doświadczonych zawodników ma już za sobą najlepszy okres kariery, czy może trener po prostu dostał zespół, z którego trudno zbudować drużynę wyraźnie przewyższającą II ligę? Po meczu z Lechią żadna z tych odpowiedzi nie wygląda szczególnie komfortowo.

Najbardziej boli jednak kontrast między boiskiem a trybunami. Na stadion przyszło 7606 osób. Po szybkim 0:2 pojawiła się złość i przez chwilę trudno było śpiewać z takim samym przekonaniem jak wcześniej, ale młyn nie odwrócił się od drużyny. Doping trwał, bo Sandecja to nie tylko jedenastu zawodników na murawie. Kiedy pojawiła się jeszcze szansa na odwrócenie wyniku, trybuny próbowały pchnąć zespół dalej.

I właśnie w tym tkwi chyba największy paradoks obecnej Sandecji. Otoczka klubu coraz bardziej pasuje do wyższego poziomu, ale sportowo wciąż trudno zobaczyć drużynę, która jest na niego gotowa.

Nie ma sensu po jednej porażce przekreślać sezonu. Nie ma też sensu udawać, że wystarczy cierpliwie czekać, aż wszystko samo zacznie działać. Jeżeli celem naprawdę pozostaje awans, klub musi wiedzieć, gdzie leży problem. W trenerze, w kadrze, w transferach czy po trochu wszędzie.

Bardziej niż samo 1:3 z Lechią niepokoi to, że coraz trudniej wskazać, czym Sandecja chce przekonać ligę, że rzeczywiście zasługuje na grę poziom wyżej.

Kibice na wyższy poziom są już gotowi. Teraz to zespół musi im dorównać.